Hayatım akıp gidiyor.Ben kendi kendime küçük müdahalelerde bulunuyorum.Kontrol tamamen bizde mi? Buna çok inanmıyorum.Konuştuğum çoğu kişi hayatın monotonluğundan dem vuruyor.Ama kimse bunu değiştirmek için ne yapılacağını bilmiyor. Binlerce kişiye sorun, size binlerce can sıkıcı şeyden bahsederler; dertler, sıkıntılar, sorunlar…Kimse size çözümden bahsetmez.
Ben kendi yolumu çizmeye çalışan bir gencim. Benimde herkes gibi çeşitli problemlerim var ama yapay bir mutluluk oyunu ile kendimi avutuyorum.Doğal davranmaya çalışıyorum, dürüstlüğe önem veriyorum ama maalesef bunları yaparken bile samimiyetimden şüpheliyim. Herkesin samimiyetinden şüpheliyim. Öyle bir konuma gelmişiz ki; şartlar bizim kendi davranışlarımızın nedenlerini ve sonuçlarını düşünmeye zorluyor. Yani “şöyle olursa, böyle olur” durumundan dolayı yapmak istediğimiz şeyi değil, yapılması gereken şeyi yapıyoruz. Çizginin dışına adım atamıyoruz. Bence bu düşünceli(!) ve kendiliğinden olmayan davranışlar doğallığı öldürüyor.
Gündelik sorunlarımı aşmak için kendi kendime yöntemler geliştirdim. Bazı takıntılarım var, belki yanlış ama ben onları (takıntılarımı) seviyorum. Biliyorum ki bu ilginç davranışlarım, sağlıksız küçük alışkanlıklarım(kahve sevgim) olmasa, daha kötüsü olurdu. Herşeyden öte ben, ben olamazdım.
Kararlarımda mümkün olduğunca mantığı ön planda tuttum, hep gerçekçi oldum. Bu, gerekliliğinden emin olmadığım nadir konulardan biridir. Acaba rasyonel düşünen biri değil de daha maceraperest ve duygusal mı olsaydım? Öyle olsaydım şimdikinden daha mutlu biri olur muydum? Ama bence duygusallık, bazı yönlerden zayıflığı da birlikte getiriyor. Sevmeden “seni seviyorum” diyebilmek, ‘herşeyin daha güzel olması’ için “pembe yalanlar” söyleyemek duygusallığın, daha doğru bir ifadeyle; mantığı kullanmamanın sonucu. Bunlar benim göze alabileceğim sonuçlar değil.
Amaçlarıma ulaşmak için kendi doğrularımdan şaşmamaya kararlıyım. Yanlış düşüncelerim ve davranışarım elbette ki var, bunun farkındayım. Ama ben yanlışlarımın da var olması gerektiğine inanıyorum. Çok şükür ki şu günüme kadar pişmanlığım olmadı ve eğer yeniden doğsaydım; aynı kişi olmayı, aynı yaşamı yaşamayı isterdim.Umarım ömrümün sonuna kadar bu düşüncelerim değişmez.Burada yazılanlar kendime dair düşüncelerimdir.Bir çeşit kendini tanımlama diyebiliriz.Umarım başarılı olabilmişimdir…