Ağladığımı fark etmemiştim

Gözyaşlarımla karşılaşıncaya kadar

İçimde filizlenen hiçliğe

Can suyu oluyordu, gittikçe büyüyen

Ağladıkça canlanan…

Gözlerimden akan yaş değil de

Kontrolünü yitirdiğim benliğimdi sanki

İçime çektiğimin de hava değil

Zaman olduğunu anladım

Her nefeste tükettiğim

Durdum izledim

“Keşke” lerim kuşatmıştı pişmanlığımı

Pişmanlığım izin vermiyordu ruhumun azadına

Esaretime ağladım

Bu kez ağladığımın farkına vararak

Zayıflığıma ağladım

Çaresizliğime, acizliğime…