Kelimelerin kifayetsiz kaldığı zamanda
Sığdırmayı beceremedim iki sözcüğe içimdeki seli, farklı olan ben miyim?
Öyle bir yolu olmalıydı ki ifade etmenin
Kemiklerimi kırarcasına içime dolan bu hissi,
Ferhat bayağılığından utanmalı aşkını dışa vuruşunun.
Oyunbozan bir çocuk gibi hissediyorum,
Oyuncaklarını takasa söz veren ama
Oyuncağı alıp kaçan bir çocuÄŸun suçluluÄŸu gibi…
Duygularına el koymuş gibi hissediyorum
Gasp gibi, haneye, gönlüne tecavüz gibi…
Vurup kaçan bir kalleş gibi hissediyorum
Kalbinin kölesiyken
Mantığına söz geçirmeye çalışan bir zavallının çaresizliği gibi
Klişeleşmiş diyaloglardan usanışım
Bazen sadece sevmeyi sevdiğimi düşündürüyor bana.
Sevmek de acıya katlanmak ya şu delikanlılığın kitabında(!)
Acıtanı sevmenin elezerliği gibi,
Psikopatça bir fantezi gibi geliyor bazen…
Hiçbir zaman beceremeyeceğim
Şu basit şeyi dile getirmeyi bile…
Ä°ÅŸte benim sorunum,
Aşkta mantık aramak
Hayatımda gördüğüm en büyük mantıksızlık
En az bir aşığın yapabileceği kadar mantıksız…