İnsan sevdiklerini özler ya bazen…Çok özler;ağlar belki,hiçbir şeyi geri getiremeyeceğini bile bile.En aciz,en acı yanı da budur aslında.”Keşke…”der,”Keşke şimdi burada olabilseydi…”.Oysa her şey için çok geçtir artık ve geriye kalan sadece koca bir hiçtir.Hiç yaşayamadıklarına ağlar bazen insan,tüm geçmişinde eksik kalan ama yokluğunu kaybedince anladığına ağlar.İçindeki boşluğu hiç dolduramayacağına…Gözyaşları sadece bir dışa vurumdur oysa.İçindekileri gerçekten anlatmaya yetmez asla…Belki bir gün,bir yerlerde buluşunca dinecektir gözyaşları..Bulutların üzerinde,özledikleriyle…