Bu kendime son gelişim.

Ve senden kalanları son terk edişim.

Tutamadığım sözlerim,kırdığım sevdiklerim ve sonrasındaki son özür,binlerce kez dilediğim.

Bu son bakışım penceremden ve son bekleyişim seni.

Bu,yaktığım son fotoğrafın.

Ve bu da,döktüğüm son gözyaşım.

Bu,hakkımdaki tüm bilinmeyenleri açığa çıkarttığım son itirafım.

Ve kendime verdiğim son hediye,seni kalbimden söküp atışım.

Damarlarımdaki son sen,bu damlayla akıttığım.

Ve belki de son uykum,ardından uyanmayacağım…

Bu, son kar tanesi avuçlarımda eriyen.

Ve son gülümseyişim,hayatla dalga geçen.

Bu,geçtiğim son köprüde üzerime düşen son ışık.

Ve bu da,yaktığım tüm mumları söndürdüğüm son karanlık.

Ardından son haykırışım bu,

Ve son kez unutuşum seni.

Gözlerimi kapatıp son seyredişim yıldızları,geceyi…

Ve içine atladığım son ateş bu,artık yanmayacağım.

Ve bu;yaptığım son şey, pişmanlık duymayacağım.

Ardımda bıraktığım tek ve son şey bu kağıt,

Senin için hala bir önemi var mı bilmediğim.

“Bir gün umurunda olmak dileğimle…”

Ve bu da son cümlem,sana ithaf ettiğim…