İçimde bir ÅŸey var bu akÅŸam. Beyazlar karardı bir anda. Uzaklar çoÄŸaldı… Ne anlatmak istediklerimi söyleyebildim ne de dilimin ucuna gelenleri… Uçup gitmek istedim bir anda,her ÅŸeyden kurtulmak… Kimsesiz, yalnızlıkla beraber olmak sadece… Ne önemi vardı yaÅŸananların,her ÅŸeyin bir gün bittiÄŸi ÅŸu dünyada? Ä°stediÄŸim her ÅŸeyi söyleyememek,hep içimde saklamanın acısının yanı sıra, aslında söyleyecek bir ÅŸeyin de kalmamış olmasıydı hayatımda. Herkes gibi olmak istedim, çoÄŸu zaman da iyiki sadece ”BEN”dim. Hayat ağır gelince,sırtıma bir yük daha bindirdiÄŸinde kurtulmak istedim her ÅŸeyden. Ama hayır, ben bu kadar zayıf biri deÄŸildim! Kalbim aÄŸlasa da bazen palyaço rolü oynadım;gülümsedim,dinlemediÄŸim anlaşılmasın diye çoÄŸu zaman. Her ÅŸeyin dışında kalmak mıydı beni mutlu edecek, yoksa ateÅŸin içine düşüp savaÅŸmayı mı öğrenmek? Düşünmek faydasızdı belki de,her ÅŸeyi oluruna bırakmaktı en iyisi,bıktığında. Ama bu en kolayıydı ve kolay bana yakışmazdı…