->
92 yılı,karlı bir kış günü
Dünyaya boynuna kadar borçla gelen masum bir yavru daha
Statüsü ne olacaktı acaba?
Düşündüğünde kendini on beş yıl sonunda
Aristokrat da değil kara kutu kölesi de
Aslında statüler çok farklı,uçurumlar göz alabildiğine
Ortalarda bir statü hem de öyle orta ki Araf’tayım sanki
Günahlarımın yarısı sevaplarımın yarısına eşit
Celladımın son kararımı vermesini bekliyorum
Belki insaflıdır sandalyemi çekecek kara gözlü katil
Hüzünlüyüm,bir dansçı mıydım diye düşünüyorum ilk hayatımda?
Statüsüz ama mutlu o, ben değilim Araf’ta kalmış
Bir yanda düşmanlarımı bir yanda onu görüyorum
O bana uzaktan bakıyor
Gözbebeklerine bakıp yalan söylemediğini anlamak isterdim
Bir gün aşk ile gözlerine baktığımda
Onun,gözlerimde ne buluyorsun dediğini düşünmeden…
Arada kalmak, iki duvar arasında
Ezileceğim sanki,John pestilimden kendine yeni bir yüz yapacak belki
Çok zor,büyümek,ortada kalmak,üstten ve alttan zevk alamamak…
Bir arsam olacak ileride,bin metrekare
Dört yüz metrekaresi belediyeye,hayrına
Gerisinde de orta statüyü şayet bulabilirsem mangal partisine davet edeceğim
İnsan statü atlayabilir mi bilmiyorum kasttan sonra?
Belki de insanlar bir statüyle doğar ve ölürler
Bilmiyorum üzgün bir sıfırım.Ne işe yarıyorum acaba?
Arkadaşlarım beni seviyorlar genelde ama bunları onlara anlattığımda karşılar bana
Ama bilmiyorum özgüvensiz üzgün sıfırım
Sadece bilmiyorum bilip de gösteremiyorum.Ben neyim bu bilinmez istasyonda…
Söyleyin!Söylesenize!Neyiz biz?Yine bilmiyorum yine…
Güzel öğütler alıyorum hem ezik ve mutlu hem de yüksek ve gururlu kişilerden
Dinliyorum,kafa sallıyorum,onaylıyorum,yaşayan bilir diyorum
On beÅŸinci senemde sevinemiyorum doÄŸduÄŸuma
Sahte gülücükler annemin mutlu olması adına
Amaçsızım
Sorun burada galiba.
ÜZGÜN SIFIR’DAN SAYGILARLA
|
|
Bunlara da bir göz atın:
|
-
Işılar 8 Mart, 2008 , 12:15 pm

